In de zomer van 1993 zaten de toenmalige koorleden van Panta Rhei bij het kampvuur. Dirigent Frank Litjens lanceerde daar, vol begeestering, een plan: samen zingen bij uitvaarten. Een idee dat klein begon, maar inmiddels is uitgegroeid tot een belangrijk onderdeel van wie we zijn.

Inmiddels hebben we bij ruim 450 uitvaarten gezongen. Iedere keer opnieuw ervaren we het als een voorrecht om met onze stemmen iets te kunnen betekenen op een kwetsbaar en bijzonder moment in het leven van mensen.

Maar Panta Rhei Vocaal is veel meer dan zingen bij uitvaarten.

Door de jaren heen hebben we ons laten inspireren door thema’s rond leven, afscheid, rouw en troost – en door de kracht van muziek om mensen te verbinden. We zongen bij bijzondere gelegenheden, werkten samen met kunstenaars, schrijvers, musici en deskundigen en maakten programma’s die soms diep raakten en soms juist vooral veel plezier brachten.

Zo waren we in 1994 te horen in de Lebuïnuskerk in Deventer bij de laatste lezing die Elisabeth Kübler-Ross in Nederland gaf. We werkten mee aan een IKON-documentaire over de betekenis van zingen van geboorte tot dood en organiseren al sinds 1999 ieder jaar een Allerzielenviering.

We zongen grotere werken als het Requiem van Fauré, Via Crucis van Liszt, Funeral Sentences van Purcell en Requiem for the Living van Dan Forrest. We maakten programma’s rond oorlog en vrede, zoals For the Fallen, en rond kunst en muziek, onder andere samen met kunstenares Juke Hudig.

Ook bijzondere ontmoetingen kwamen op ons pad. We werkten samen met cardioloog Pim van Lommel rond bijna-doodervaringen, met rouwspecialist Manu Keirse en met de Zuid-Afrikaanse dichteres Antjie Krog in Broze Aarde. En we organiseerden zangworkshops en kerst-sing-alongs, waarin niet alleen mooi gezongen werd, maar vooral ook veel plezier gemaakt.

En ondertussen blijven we doen waar het in 1993 allemaal mee begon: samen zingen.

Met aandacht voor de muziek, voor elkaar en voor de mensen voor wie we zingen. Soms verstild en ingetogen, soms groots en meeslepend, en regelmatig met een flinke dosis plezier.

Want misschien is dat wel het mooiste aan Panta Rhei: we zingen over de grote dingen van het leven, maar beleven ze ook samen.